Blue Zones


Kennen jullie het begrip blue zones? Het zijn vijf regio’s op de wereld waar mensen spectaculair langer leven dan op andere plekken. Onderzoekers zijn er dol op, want als je de geheimen van de blue zones ontrafelt heb je de heilige graal te pakken. Willen we niet allemaal gezond en vitaal honderd worden?


De vijf regio's

Op Netflix vind je hierover een interessante documentaire: Live to 100: Secrets of the blue zones. Onderzoeker Dan Buettner van National Geographic onderzocht de leefomstandigheden in alle vijf zones, op zoek naar het geheim.

Het is opvallend dat drie van de vijf plekken eilanden zijn: Sardinië, Ikaria in Griekenland en Okinawa in Japan. Verder is Loma Linda in Californië een blue zone, en de regio Nicoya in Costa Rica.

Loma Linda is een verstedelijkt gebied in de Vereinigde Staten, Nicoya hoort tot de armste gebieden van de wereld en Okinawa ligt enorm afgelegen. De gebieden lijken niet op elkaar en toch zijn er gemeenschappelijke kenmerken.


Voeding

Buettner besteedt in zijn onderzoek veel tijd aan de eetpatronen van de blue zones, en die vertonen wel overeenkomst. Alle bevolkingsgroepen eten matige hoeveelheden. Op Okinawa is dat zelfs het ‘gebed’ dat men naar elkaar uitspreekt voor de maaltijd: eet tachtig procent. Dat is een nuttig advies, omdat je hersenen pas twintig minuten nadat je eet het signaal krijgen dat je voldaan bent. Eet dus minder dan je geneigd bent te doen.

Verder is vrijwel al het voedsel onbewerkt. Verse groenten, koolhydraten en ook vlees en zuivel -als dat wordt genuttigd- zijn lokaal, vers en onbewerkt.

Er zijn andere voorwaarden: vermijd stress. Maak plezier. Kom buiten. Het lijkt voor de hand liggend, maar in hoeverre leven wij daarnaar, in onze dichtbevolkte productieve land? Wanneer heb je voor het laatste gedanst of een spelletje gedaan? Hoeveel uur heb je doorgebracht in de natuur?


Gemeenschapszin

Twee andere belangrijke voorwaarden voor een lang en gezond leven zijn even ontroerend als confronterend. Het eerste is wat je misschien het best kunt omschrijven als gemeenschapszin. In de blue zones zorgen families voor elkaar, jong voor oud en vice versa. Vriendschappen en familie zijn de basis van het dagelijks leven. Verzorgingstehuizen komen in geen van de vijf zones voor.

Ook alle gebieden hebben gemeen dat mensen een levensdoel hebben. Er is iedere dag een reden om op te staan. Omdat je op de kleintjes past, of omdat het vee gehoed moet worden, omdat er een afspraak is met je -ook hoogbejaarde- vriendinnen, omdat er op je gewacht wordt om vrijwilligerswerk te doen. Het is echter meer dan alleen een plicht: de activiteit schenkt je ook levensvreugde. Er is een woord voor in het Japans: ikigai.


Beweging

Tot slot redden de blue zones ons van de verplichte uurtjes in de sportschool. Niemand van de honderdjarigen die Dan Buettner sprak was daar ooit geweest. Wel gebruikten ze hun lichaam nog volop. Er werd naar hartenlust gewandeld -tegen steile hellingen op-, er werden trappen genomen, hout werd gehakt, mais gemalen op een steen, er werd gekookt, gedanst en de moestuin werd onderhouden.

Dus kom van die stoel af, beweeg op een natuurlijke manier, omring je met vrienden en familie, zorg voor je ouders, eet en drink met mate en je leeft nog lang en gelukkig.

Door: Inger Boxsem